“Εκ πρώτης όψεως, η συμφωνία για τα κέντρα επιστροφής σε τρίτες χώρες μπορεί να μοιάζει με την ικανοποίηση ενός μακροχρόνιου αιτήματος. Στην πραγματικότητα, το σχέδιο κανονισμού για τις επιστροφές καθιστά αυτά τα κέντρα καθαρά προαιρετικά, αποκλείει ρητά τους ανηλίκους και τις οικογένειές τους, ενώ ο προτεινόμενος μηχανισμός παρακολούθησης, όπως ήταν αναμενόμενο, είναι πιθανό να καταστεί εργαλείο πολιτικής εκμετάλλευσης από αριστερές ΜΚΟ. Επιπλέον, δεν υπάρχει ακόμη κανένα σημάδι για κέντρα επεξεργασίας εκτός Ευρώπης.
Ο κατάλογος της ΕΕ με τις ασφαλείς χώρες προέλευσης αποκαλύπτει επίσης κραυγαλέα κενά και αγνοεί τις μεταβαλλόμενες γεωπολιτικές πραγματικότητες, πράγμα που σημαίνει ότι χώρες προέλευσης αιτούντων άσυλο και εγκληματικότητας, όπως η Συρία ή το Αφγανιστάν, παραμένουν εντελώς εκτός των προτεινόμενων ταχέων διαδικασιών. Η συμφωνία για το λεγόμενο «ταμείο αλληλεγγύης» πρέπει επίσης να απορριφθεί: στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αναγκαστική ανακατανομή των παράνομων μεταναστών και μια κατάφωρη υπονόμευση της εθνικής κυριαρχίας.
Δεν διαφαίνεται πουθενά μια πραγματική αλλαγή πορείας στη μεταναστευτική πολιτική. Αντίθετα, το όλο και πιο ανήσυχο κοινό κατευνάζεται με τίτλους που ακούγονται σκληροί για τα μέσα ενημέρωσης – πολιτική θεαματικότητα εις βάρος των απλών πολιτών.”
