“Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια στο να θέτει φιλόδοξους στόχους, αλλά αποτυγχάνει συστηματικά όταν πρόκειται για την υλοποίησή τους στην πράξη. Ενώ η μετάβαση σε εναλλακτικά καύσιμα στην αεροπορία σημειώνει τουλάχιστον σταδιακή πρόοδο, η κατάσταση στη ναυτιλία παραμένει εντελώς ανεπίλυτη. Είναι απλώς μη ρεαλιστικό να προσπαθεί κανείς να μετατρέψει εξαιρετικά εξειδικευμένους ναυτικούς κινητήρες ώστε να λειτουργούν με μείγματα φυτικών ελαίων. Μερικά εμβληματικά πιλοτικά έργα μεγάλων εταιρειών μπορεί να φαίνονται εντυπωσιακά, αλλά δεν αποτελούν βάση για ένα βιώσιμο μοντέλο για ολόκληρο τον κλάδο. Ταυτόχρονα, η Επιτροπή ζητά επενδύσεις που φτάνουν τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια – αλλά ποιος επενδυτής θα δεσμευτεί μακροπρόθεσμα, όταν οι Βρυξέλλες αλλάζουν συνεχώς τις προτεραιότητές τους και δεν προσφέρουν καμία βεβαιότητα όσον αφορά τον προγραμματισμό;
Εάν το ίδιο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συζητά τώρα την υπαναχώρηση από τη σταδιακή κατάργηση των κινητήρων εσωτερικής καύσης, στέλνει ένα καταστροφικό μήνυμα στη βιομηχανία και στους επενδυτές: κανείς δεν μπορεί να βασιστεί στο ότι οι πολιτικές απαιτήσεις θα παραμείνουν σε ισχύ για περισσότερο από μερικούς μήνες. Όσο ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (IMO) δεν ακολουθεί το παράδειγμα αυτό και ο βασικός στρατιωτικός εξοπλισμός συνεχίζει, δικαίως, να λειτουργεί με ντίζελ και βαρύ μαζούτ, το επενδυτικό σχέδιο της ΕΕ STIP θα παραμείνει λίγο περισσότερο από ευσεβείς πόθους. Όποιος επιθυμεί πραγματικά να υποστηρίξει τον τομέα πρέπει επιτέλους να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα και να δημιουργήσει σαφείς, αξιόπιστες συνθήκες-πλαίσιο, αντί να κυνηγάει πράσινες ουτοπίες.”
