“Από την αρχή της παράνομης μαζικής μετανάστευσης το 2015, έχουν υποβληθεί περίπου 9 εκατομμύρια αιτήσεις ασύλου στην ΕΕ. Ο αριθμός των παράνομων εισερχομένων που δεν καταγράφονται είναι πιθανώς σημαντικά υψηλότερος. Αυτό το μεταναστευτικό κύμα έχει υποβάλει την Ευρώπη σε ένα ολικό κλονισμό του συστήματος, τις συνέπειες του οποίου ο ευρωπαϊκός πληθυσμός εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι σήμερα — από τα δραματικά αυξημένα προβλήματα ασφάλειας έως τα υπερφορτωμένα κοινωνικά συστήματα.».
Ωστόσο, δεν υπάρχει ακόμη κανένα σημάδι πολιτικής αλλαγής πορείας: η αποτελεσματική προστασία των εξωτερικών συνόρων εξακολουθεί να μην υπάρχει· το Σύστημα Εισόδου/Εξόδου (EES), το οποίο έπρεπε να καταγράφει όλες τις εισόδους και εξόδους ήδη από το 2022, εξακολουθεί να μην έχει εφαρμοστεί πλήρως· και οι κανόνες του Δουβλίνου, σύμφωνα με τους οποίους οι αιτήσεις ασύλου πρέπει να εξετάζονται αποκλειστικά στην πρώτη ευρωπαϊκή χώρα εισόδου, συνεχίζουν να αγνοούνται. Η συνεργασία με τρίτες χώρες, όπως η Τουρκία ή αφρικανικά κράτη, έχει αποδειχθεί ένα αναποτελεσματικό φιάσκο πολλών δισεκατομμυρίων· οι διαδικασίες ασύλου παραμένουν υπερβολικά αργές και παρεμποδίζονται περαιτέρω από μια υπερβολικά ιδεολογική ερμηνεία της σύμβασης για τα ανθρώπινα δικαιώματα από τα ευρωπαϊκά δικαστήρια· και ακόμη και σε περίπτωση αρνητικής απόφασης για το άσυλο, λιγότεροι από ένας στους πέντε παράνομους μετανάστες απελαύνονται στην πραγματικότητα.
Αντί να στρώνουμε το κόκκινο χαλί για τη μαζική παράνομη μετανάστευση, αυτό που χρειάζεται τώρα περισσότερο από ποτέ είναι μια αυστηρή πολιτική ‘No-Way’: αυτή περιλαμβάνει τη σκόπιμη μείωση της ελκυστικότητας της αναζήτησης ασύλου εδώ, την προσωρινή αναστολή του δικαιώματος στο άσυλο, τη δημιουργία κέντρων αναχώρησης, την έναρξη μιας εκστρατείας απέλασης μεγάλης κλίμακας και την εγκατάσταση φυσικών οχυρώσεων στα εξωτερικά σύνορα. Επιπλέον, απαιτείται σημαντική ενίσχυση και αλλαγή της αποστολής του ευρωπαϊκού οργανισμού προστασίας των συνόρων Frontex, ο οποίος μέχρι σήμερα λειτουργεί περισσότερο ως επιτροπή υποδοχής παράνομων μεταναστών αντί να προστατεύει αποτελεσματικά τα εξωτερικά σύνορα. Μόνο με τέτοια μέτρα μπορεί να διαφυλαχθεί η ταυτότητα της Ευρώπης και να διασφαλιστεί βιώσιμα η ασφάλεια του πληθυσμού.”
