Μέχρι το 2013, η Ευρωπαϊκή Ένωση συνήψε τις λεγόμενες συμφωνίες εταιρικής σχέσης στον τομέα της αλιείας για την αλιεία στα ύδατα τρίτων χωρών, κυρίως στην Αφρική. Το 2013, οι συμφωνίες αυτές μετονομάστηκαν σε “Συμφωνίες Εταιρικής Σχέσης για τη Βιώσιμη Αλιεία” (SFPA). Οι εν λόγω SFPA εστίαζαν στη βιωσιμότητα, στη συλλογή επιστημονικών δεδομένων και στη “διακυβέρνηση”, αντικαθιστώντας τις προηγούμενες συμφωνίες που βασίζονταν στην πρόσβαση. Λόγω των όρων που συνοδεύουν αυτές τις συμφωνίες, ένας αυξανόμενος αριθμός διαπραγματεύσεων —και, κατά συνέπεια, οι ίδιες οι συμφωνίες— έχουν τεθεί σε αναστολή. Ο Siegbert Droese, ευρωβουλευτής της AfD στην Επιτροπή Αλιείας (PECH), δήλωσε:
“Όλο και περισσότερες συμφωνίες αλιευτικής συνεργασίας (SFPA) καθίστανται ανενεργές, επειδή οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της ΕΕ και των χωρών-εταίρων της έχουν αδιέξοδο. Επί του παρόντος, εννέα SFPA βρίσκονται σε αναστολή. Ο λόγος: οι χώρες-εταίροι της ΕΕ δεν είναι πλέον υποχρεωμένες να αποδέχονται ό,τι προσφέρει η ΕΕ. Μπορούν να χορηγούν άδειες σε ασιατικούς στόλους ή να επεκτείνουν τις δικές τους δυνατότητες. Και πώς ανταποκρίθηκε η ΕΕ σε αυτή την πρόκληση; Με σχέδια για υποτιθέμενα βελτιωμένες ΣΣΑΠ που περιλαμβάνουν ακόμη αυστηρότερους περιβαλλοντικούς κανονισμούς, ακόμη περισσότερες γραφειοκρατικές απαιτήσεις και ακόμη μεγαλύτερη έμφαση στη λεγόμενη παγκόσμια ωκεάνια διπλωματία. Αρκεί να σκεφτούμε, για παράδειγμα, τα πιλοτικά προγράμματα για την ενσωμάτωση της διάστασης του φύλου στον τομέα της αλιείας στη Γκάμπια. Είναι απολύτως λογικό ότι πολλές χώρες προτιμούν την πιο άμεση προσέγγιση που ακολουθεί η Κίνα. Οι εμπορικές συμφωνίες της Κίνας συνάπτονται γρήγορα, είναι λιγότερο περίπλοκες και προσφέρουν υψηλότερη αποζημίωση για τους πόρους. Είναι καιρός η ΕΕ να αντικαταστήσει το αλαζονικό καθεστώς του ”αξιακού αποικιοκρατισμού» της με δίκαιες εμπορικές συμφωνίες!»
