Αυτή την εβδομάδα, εκπρόσωποι από 130 χώρες συγκεντρώνονται στη Νίκαια για την τρίτη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τους Ωκεανούς, με σκοπό να προωθήσουν την υλοποίηση του Στόχου 14 της Βιώσιμης Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών – την προστασία και τη βιώσιμη χρήση των ωκεανών, των θαλασσών και των θαλάσσιων πόρων. Ωστόσο, οι συμβιβασμοί μεταξύ ανταγωνιστικών συμφερόντων – υπεράκτια αιολική ενέργεια, θαλάσσια οικολογία, εξόρυξη σε βαθιά νερά και αλιευτική βιομηχανία – απειλούν να υπονομεύσουν σημαντικά την αποτελεσματικότητα των πιθανών λύσεων.
Σε επίπεδο ΕΕ, η κυρίαρχη ιδεολογία για την κλιματική κρίση εξασφαλίζει γενναιόδωρη χρηματοδότηση για έργα όπως τα υπεράκτια αιολικά πάρκα – τα οποία συχνά αποτελούν αναξιόπιστη πηγή ηλεκτρικής ενέργειας με διακυμάνσεις – ενώ λογικές πρωτοβουλίες, όπως τα συστήματα διαχείρισης του νερού έρματος για την καταπολέμηση των εισβλητικών ειδών, παραμελούνται οικονομικά. Επιπλέον, ο εθελοντικός χαρακτήρας πολλών δεσμεύσεων οδηγεί στην πράξη σε αδύναμη επιβολή και πολιτική αυθαιρεσία.
Ο Siegbert Droese, συντονιστής του ESN στην Επιτροπή Αλιείας (PECH) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σχολίασε σχετικά με το UNOC3:
“Η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τους Ωκεανούς που πραγματοποιείται αυτή την εβδομάδα στη Νίκαια αναμένεται να καταλήξει στο λεγόμενο Σχέδιο Δράσης της Νίκαιας για τους Ωκεανούς. Για άλλη μια φορά, αναμένουμε τις συνήθεις ανακοινώσεις για ‘πρωτοβουλίες βιωσιμότητας’ από κυβερνήσεις και εταιρείες – μέτρα που συχνά δεν είναι παρά διαφημιστικά κόλπα, τα οποία ούτε παρακολουθούνται αποτελεσματικά ούτε επιβάλλονται.».
Αντί να αντιμετωπίζει επιφανειακά όλα τα θαλάσσια προβλήματα του κόσμου χωρίς να επιλύει κανένα, η διάσκεψη θα πρέπει να επικεντρωθεί στη μεγαλύτερη απειλή τόσο για τη θαλάσσια οικολογία όσο και για τα μέσα διαβίωσης της μικρής αλιείας: την παράνομη, αδήλωτη και ανεξέλεγκτη αλιεία.
Ωστόσο, τα σχέδια ”πράσινου ξεπλύματος» (greenwashing), όπως οι λεγόμενες αγορές «Blue Carbon» και τα υπεράκτια αιολικά πάρκα που χρηματοδοτούνται από τους φορολογούμενους, φαίνεται να είναι πιο κερδοφόρα. Αυτή η ανισορροπία δεν αντανακλά την πραγματική αξία και σημασία των ωκεανών ως του πιο ζωτικού πόρου του πλανήτη μας.»
