Μια πρόσφατη μελέτη εξέτασε τις επιπτώσεις αυτής της πολιτικής και διαπίστωσε ότι ο σημαντικότερος τομέας – η αλιεία – είναι ο μόνος που δεν παρουσιάζει ανάπτυξη. Ενώ ο τουρισμός αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μερίδιο της θαλάσσιας οικονομίας της ΕΕ και η αιολική ενέργεια αναπτύσσεται με τους ταχύτερους ρυθμούς, η υδατοκαλλιέργεια παραμένει στάσιμη και η αλιεία βρίσκεται σε παρακμή. Στον ανταγωνισμό για τον θαλάσσιο χώρο, τα αιολικά πάρκα έχουν σαφώς την υψηλότερη προτεραιότητα για την ΕΕ, εκτοπίζοντας ολοένα και περισσότερο την ήδη δυσκολεύουσα αλιευτική βιομηχανία της Ευρώπης.
Επίσης, δεν αναφέρεται το στρατηγικό πρόβλημα της εξωτερικής ανάθεσης της αλιευτικής μας παραγωγής σε τρίτες χώρες, ιδίως στην Κίνα – μια αυξανόμενη τάση που απειλεί την ευρωπαϊκή επισιτιστική ασφάλεια.
Σύμφωνα με τον ευρωβουλευτή της Ομάδας ESN και μέλος της Επιτροπής Αλιείας (PECH) Siegbert Droese, “και οι δύο απειλές – για την ενεργειακή ασφάλεια της ΕΕ και για τον εφοδιασμό της με τρόφιμα – υπογραμμίζουν την έλλειψη στρατηγικής σκέψης στην πολιτική της ΕΕ. Εδώ και χρόνια, οι γραφειοκράτες της ΕΕ έχουν θέσει τους στόχους της κλιματικής ουδετερότητας πάνω από την ασφάλεια και την ευημερία των Ευρωπαίων πολιτών”.”
