“Μετά την πτώση του Άσαντ, οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο πανηγύριζαν: στον νέο ηγέτη της Δαμασκού, τον πρώην τρομοκράτη της Αλ Κάιντα αλ-Σαράα, επιφυλάχθηκε υποδοχή με κόκκινο χαλί και του υποσχέθηκαν δισεκατομμύρια σε βοήθεια. Αυτός ο ενθουσιασμός ήταν πρόωρος.
Οι θρησκευτικές μειονότητες που εξακολουθούσαν να απολαμβάνουν προστασία υπό τον Άσαντ υφίστανται πλέον συστηματική δίωξη στη σημερινή Συρία – Χριστιανοί, Αλαουίτες, Δρούζοι και Σιίτες. Αυτό είναι απαράδεκτο.
Οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο πρέπει τώρα να ασκήσουν τεράστια πίεση στη Δαμασκό. Ο στόχος πρέπει να είναι: πρώτον, η αποτελεσματική προστασία όλων των θρησκευτικών μειονοτήτων. Δεύτερον, η επιστροφή εκατομμυρίων σουνιτών Συρίων από την Ευρώπη. Πολλοί από αυτούς γιόρτασαν την πτώση του Άσαντ – τώρα πρέπει να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση της χώρας τους.
Ούτε ένα σεντ από τα χρήματα των Γερμανών φορολογουμένων δεν πρέπει να διατεθεί στη Συρία, όσο δεν πληρούνται αυτές οι δύο προϋποθέσεις.’
