“Wara l-waqgħa ta' Assad, Brussell u Berlin kienu jubilanti: il-mexxej il-ġdid f'Damasku, l-eks terrorista tal-al-Qaeda al-Sharaa, ngħata trattament ta' karpetta ħamra u ġie mħabbar biljunijiet f'għajnuna. Dik il-ferħ kienet prematura.
Minoranzi reliġjużi li għadhom gawdew protezzjoni taħt Assad issa qed jiġu persegwitati b'mod sistematiku fis-Sirja tal-lum – il-Kristjani, l-Alawiti, id-Drużi u s-Sjiiti. Dan hu inaccettabbli.
Brussell u Berlin issa jridu japplikaw pressjoni kbira fuq Damasku. L-għan għandu jkun: l-ewwel, il-protezzjoni effettiva ta' kull minurità reliġjuża. It-tieni, ir-ritorn ta' miljuni ta' Sirjani Sunniti mill-Ewropa. Ħafna minnhom ċelebraw il-waqgħa ta' Assad – issa għandhom jgħinu jerġgħu jibnu l-pajjiżhom.
Ma jridx jgħaddi ċenteżmu wieħed mill-flus tat-taxxi Ġermaniżi lejn is-Sirja sakemm dawn iż-żewġ kundizzjonijiet ma jkunux sodisfatti.’
