“Το καλύτερο σύστημα απέλασης παραμένει αναποτελεσματικό αν όλο και περισσότεροι παράνομοι μετανάστες συνεχίζουν να συρρέουν στην Ευρώπη χωρίς τέλος. Η συνεπής προστασία των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ αποτελεί, επομένως, ένα απαραίτητο πρώτο βήμα για τη βιώσιμη ανάσχεση της μεταναστευτικής καταστροφής. Ταυτόχρονα, κατά τη δημιουργία κέντρων απέλασης σε τρίτες χώρες, η δημιουργία κέντρων επεξεργασίας δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να εγκαταλειφθεί, ώστε οι εν δυνάμει παράνομοι μετανάστες να ολοκληρώνουν ολόκληρη τη διαδικασία μετά την υποβολή αίτησης ασύλου εκτός της ΕΕ. Για να αποφευχθεί ο υπερπληθυσμός στα κέντρα, πρέπει επίσης να επιταχυνθεί σημαντικά η επέκταση των ταχέων διαδικασιών απευθείας στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ.».
Ωστόσο, τα λογιστικά εμπόδια των κέντρων επιστροφής σε χώρες όπως η Ουγκάντα δεν πρέπει να υποτιμηθούν. Είναι σχεδόν αδύνατο να πιστέψει κανείς ότι η Επιτροπή σχεδιάζει μια σοβαρή εκστρατεία απελάσεων, αν πρώτα οι άνθρωποι πρέπει να μεταφερθούν αεροπορικώς περίπου 7.000 χιλιόμετρα, μόνο και μόνο για να περιμένουν εκεί την επιστροφή τους στις χώρες καταγωγής τους. Χώρες που βρίσκονται σε άμεση γειτνίαση με τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ θα ήταν κατά πολύ πιο κατάλληλες, και μια υπεύθυνη Επιτροπή θα είχε εδώ και καιρό επιβάλει τις απαραίτητες συμφωνίες για το σκοπό αυτό, αν χρειαστεί απειλώντας με διακοπή της αναπτυξιακής βοήθειας και άλλων μέτρων στήριξης.”
