“Het Europees Parlement erkent het aalscholverprobleem nu al 18 jaar, en toch bevindt de EU zich vandaag de dag praktisch op hetzelfde punt als in 2008. Terwijl de populatie inmiddels ongeveer twee miljoen vogels telt en jaarlijks zo’n 300.000 ton vis verorbert, lijden onze vissers en viskwekers nog steeds een jaarlijks verlies van meer dan 350 miljoen euro. In plaats van daadkrachtig op te treden, presenteert Brussel opnieuw concepten, coördinatieorganen en dialoogplatforms – met andere woorden precies die bureaucratische maatregelen die tot nu toe hebben gefaald om het probleem op te lossen.
De realiteit is duidelijk: de aalscholver is niet langer een marginaal verschijnsel dat bescherming verdient, maar een belangrijke economische en ecologische factor die een ernstige bedreiging vormt voor de visbestanden, de aquacultuur en het gehele levensonderhoud langs onze kusten. Met ongeveer 200.000 broedparen broedt meer dan de helft van deze watervogels in het Oostzeegebied, terwijl 120.000 broedparen aan de Noordzee te vinden zijn. Dit maakt het probleem bijzonder acuut voor de Duitse vissers.
Als zelfs de EU toegeeft dat nationale maatregelen ondoeltreffend blijven en dat een Europese aanpak noodzakelijk is, dan is wat uiteindelijk nodig is de politieke wil tot consequent optreden, met inbegrip van effectief populatiebeheer. Al het andere is slechts een nieuw hoofdstuk in de Europese passiviteit ten koste van onze vissers.”
Siegbert Droese, AfD-lid van het Europees Parlement en ESN-coördinator in de Commissie visserij, voegde hieraan toe:
“Hoewel een uitzondering op grond van artikel 9 van de EU-Vogelrichtlijn lidstaten toestaat aalscholvers te doden, is dit een omslachtige procedure. Lidstaten moeten bijvoorbeeld in elk afzonderlijk geval eerst aantonen dat er ernstige schade is ontstaan en dat alle andere afschrikkingsmaatregelen zijn uitgeput, wat een kostbare aangelegenheid is, met name voor de aquacultuur. Het is hoog tijd dat de beschermde status van aalscholvers uit de EU-Vogelrichtlijn wordt geschrapt!”
