“Operacja wojskowa mająca na celu aresztowanie Maduro stanowi pierwsze widoczne wdrożenie strategii bezpieczeństwa administracji Trumpa, mającej na celu powstrzymanie ekspansji chińskich wpływów w Ameryce Południowej.
Stany Zjednoczone ogłosiły półkulę zachodnią swoją strefą wpływów i uznały walkę z kartelami narkotykowymi oraz nielegalną migracją za swój najwyższy priorytet. Powściągliwe reakcje Chin i Rosji świadczą o tym, że te dwa mocarstwa akceptują Stany Zjednoczone jako siłę kształtującą porządek na kontynentach amerykańskich.
Z perspektywy polityki siłowej operacja ta wpisuje się w tradycję interwencji wojskowych Stanów Zjednoczonych bez mandatu ONZ, takich jak interwencje na Grenadzie w 1983 r. i w Panamie w 1989 r., w Jugosławii w 1999 r. i w Iraku w 2003 r. czy w Libii w 2011 r.
W kontekście krajowym działanie to zostanie przedstawione jako sukces w walce z nielegalną migracją i przemytem narkotyków.
W kontekście tych interwencji wojskowych szczególnie absurdalna jest reakcja polityka CDU ds. polityki zagranicznej, pana Kiesewettera, który opisuje to aresztowanie jako ‘ostateczny koniec porządku opartego na zasadach’.
Na uwagę zasługuje również reakcja Wysokiego Przedstawiciela UE ds. Spraw Zagranicznych, który w oświadczeniu wzywa wszystkie strony do ‘zachowania spokoju i powściągliwości’. Brakowało nam takiego oświadczenia w przypadku wojny między Ukrainą a Rosją, którą UE podsycała coraz ostrzejszą retoryką i kolejnymi środkami wojennymi.”
