“Is masla do na milliúin tiománaithe agus comaitéirí é tacaíocht an ADAC le sruthcháin bhreise CO₂ ar pheitreal agus díosal. Ní bhuailtear ‘truaillitheoirí’ teoiriciúla leis an ardú praghais seo — buailtear oibrithe, teaghlaigh, ceardaithe, agus gnólachtaí beaga agus meánmhéide go han-chruinn. Feidhmíonn ardú ar chostais breosla mar cháin speisialta ar an soghluaisteacht agus ar an obair: cuireann siad an iompar níos daoire, méadaíonn siad costais táirgthe, agus cuireann siad borradh níos mó fós faoin boilsciú. Sa deireadh, is iad na tomhaltóirí agus na gnólachtaí a íocann an bille — le fíorchailleadh sa rathúnas agus le lagú breise ar iomaíochas na hEorpa.
I gceantair thuaithe go háirithe, níl aon rogha réalaíoch eile seachas an carr. Is éard a dhéanann praghas CO₂ a fhorchuirtear go polaitiúil ná pionós a ghearradh ar dhaoine as an saol mar atá sé acu, saol nár roghnaigh siad. In ionad polasaithe ardú praghsanna atá tiomáinte ag an idé-eolaíocht, tá fuinneamh inacmhainne, nuálaíocht atá neodrach ó thaobh na teicneolaíochta de, agus polasaí tionsclaíoch a choinníonn cruthú luacha san Eoraip de dhíth orainn. Cuireann aon duine a chuireann srian saorga ar an soghluaisteacht poist, infheistíocht, agus comhleanúnachas sóisialta i mbaol. Is neamhshaor in aghaidh an tsaoil é agus is dalladh sóisialta é go dtacaíonn ADAC, as na heagraíochtaí go léir, leis an gcúrsa seo.
