Το κείμενο —με επίσημο τίτλο “Έκθεση για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης – εν όψει της Τέταρτης Διεθνούς Διάσκεψης για τη Χρηματοδότηση της Ανάπτυξης στη Σεβίλλη”— είχε ζητήσει, μεταξύ άλλων, την άνευ όρων ελάφρυνση του χρέους των αναπτυσσόμενων χωρών. Επίσης, υποστήριζε την αύξηση των συνεισφορών των κρατών μελών της ΕΕ στην αναπτυξιακή βοήθεια, την επιβολή παγκόσμιων φόρων επί του πλούτου και τη χορήγηση μεταβιβαστικών πληρωμών για την άμβλυνση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στις χώρες του νότιου ημισφαιρίου. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των δαπανών θα επιβαρύνει τους Ευρωπαίους —και, ως εκ τούτου, κυρίως τους Γερμανούς— φορολογούμενους. Η έκθεση δεν εγκρίθηκε: η ομάδα «Europe of Sovereign Nations» (ESN) ψήφισε κατά, μαζί με άλλες κεντροδεξιές ομάδες· συνολικά, η πλειοψηφία των 340 ευρωβουλευτών απέρριψε την Έκθεση της Σεβίλλης.
Οι ευρωβουλευτές της AfD, Δρ. Marc Jongen και Tomasz Froelich, υπέβαλαν επίσης ένα αντιψήφισμα που θα καθιστούσε τις συμφωνίες επαναπροώθησης με τις χώρες προέλευσης των μεταναστών προϋπόθεση για οποιαδήποτε περαιτέρω αναπτυξιακά κονδύλια. Η πρότασή τους έλαβε 120 ψήφους στην ολομέλεια.
Ο Marc Jongen, συντονιστής του ESN στην Επιτροπή Ανάπτυξης και σκιώδης εισηγητής της Έκθεσης της Σεβίλλης, εξήγησε:
“Οι ψήφοι της AfD κάνουν τη διαφορά! Μόνο χάρη στις προσπάθειές μας επιτεύχθηκε πλειοψηφία κατά της Έκθεσης της Σεβίλλης, αποτρέποντας περαιτέρω επιβαρύνσεις για τους Γερμανούς πολίτες. Ταυτόχρονα, στέλνεται ένα σαφές μήνυμα: η αναπτυξιακή πολιτική πρέπει να συνοδεύεται από αμοιβαίες παραχωρήσεις. Χωρίς την επαναπροσέλαβση των μεταναστών, δεν πρέπει να ρέουν πλέον δισεκατομμύρια από την Ευρώπη προς χώρες του Τρίτου Κόσμου.”
Ο Tomasz Froelich, συνυπογράφων του αντιψηφίσματος, πρόσθεσε:
“Από το 1980, έχουν καταβληθεί περίπου δύο τρισεκατομμύρια δολάρια σε αναπτυξιακά κονδύλια στην υποσαχάρια Αφρική, σημαντικό μέρος των οποίων καταχράστηκε και εξαφανίστηκε σε φορολογικούς παραδείσους. Υπό το πρίσμα της δημογραφικής έκρηξης της Αφρικής και της δυσχερούς οικονομικής μας κατάστασης, έχει έρθει η ώρα για μια αλλαγή παραδείγματος. Η Σουηδία και οι ΗΠΑ αποδεικνύουν ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν διαφορετικά — η ΕΕ πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμά τους.”
