“Εδώ και χρόνια, γινόμαστε μάρτυρες αυτού που ουσιαστικά αποτελεί μια ανεξέλεγκτη μαζική μετανάστευση μέσω της Μεσογείου, με δραματικές συνέπειες για την εσωτερική ασφάλεια, τα κοινωνικά συστήματα και την κοινωνική συνοχή στην Ευρώπη. Για πάρα πολύ καιρό, η απαραίτητη αναχαίτιση των σκαφών μεταναστών παρεμποδιζόταν με κούφια ηθικά επιχειρήματα, υπό το πρόσχημα ενός λανθασμένου ανθρωπισμού, από το πολιτικό κατεστημένο και τους αριστερούς συμβούλους του από τις ΜΚΟ. Η πρωτοβουλία της Μελόνη αποτελεί, επομένως, ένα σήμα πολιτικής κοινής λογικής που έπρεπε να είχε δοθεί εδώ και καιρό. Εάν εφαρμοστεί με συνέπεια, θα μπορούσε επιτέλους να θέσει τέλος στο επιχειρηματικό μοντέλο των συμμοριών λαθρεμπορίου. Η Ιταλία αποδεικνύει ότι η ικανότητα του κράτους να δρα, η προστασία των εξωτερικών συνόρων και η διαφύλαξη της εσωτερικής ασφάλειας δεν πρέπει να αποτελούν ταμπού, αλλά να συγκαταλέγονται στις βασικές αρμοδιότητες των κυρίαρχων κρατών.
Είναι επίσης θετικό το γεγονός ότι οι μετανάστες που φτάνουν με σκάφη και στους οποίους απαγορεύεται η είσοδος στα ιταλικά ύδατα θα μεταφέρονται σε χώρες με τις οποίες η Ιταλία έχει συνάψει συμφωνίες σχετικά με την κράτηση ή την επιστροφή. Αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία ασύλου διεξάγεται εκτός του εθνικού εδάφους, μπορεί ιδανικά να διεκπεραιωθεί με ταχεία διαδικασία και προστατεύει τον πληθυσμό από ενδεχόμενες εγκληματικές απειλές. Με το μοντέλο της Αλβανίας, η Ιταλία υπήρξε πρωτοπόρος σε αυτό το θέμα και, αν και πολύ αργά, τελικά δικαιώθηκε στην προσέγγισή της από τις πιο πρόσφατες ψηφοφορίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.”
